Nigdy wcześniej nie byliśmy na północy Wielkiej Brytanii. Ale oglądanie malowniczych zamków w czasopismach, słuchanie grających dudziarzy zrobiło swoje i pojawiło się marzenie. Też chcę to wszystko zobaczyć i usłyszeć na żywo. Wrzuciłam do przeglądarki hasło „Szkocja” i zaczęłam zgłębiać temat, a po jakimś czasie wyszło, że w czasie jednego wyjazdu wszystkiego nie zobaczymy. No więc szybka decyzja – na początek Edynburg.

Edynburg – sprawy organizacyjne

Na portalu airbnb znaleźliśmy mieszkanie (w całości do naszej dyspozycji). Wybór okazał się dobry – mieszkanie czyste, świeżo wyremontowana łazienka, funkcjonalna kuchnia z pralką i całym potrzebnym wyposażeniem. Do Royal Mile spacerem szliśmy około 15 minut, do centrum handlowego 10 minut. Edynburg, a przynajmniej część położona niedaleko Starego Miasta, ma dużo wiekowych kamienic i takowa była również nasza. W związku z tym klatka schodowa na początku nas nieco przeraziła. Ale mieszkanie okazało się bardzo fajne.

Na lotnisko pojechaliśmy autobusem Airlink 100 (cena biletu w jedną stronę 4,50 funta). Przystanek obok dworca Edynburg Waverley, przejazd trwał około 30 minut.

Bank Szkocji drukuje własną walutę. Lepiej nie przywozić jej do Polski, bo będą kłopoty z wymianą.

Edynburg – atrakcje turystyczne

Royal Mile i ulice Starego Miasta

Pierwsze wrażenie – ciekawa kolorystyka budowli, u większości dominuje ciemny kolor. Nam się podobało, chociaż podobno na niektórych działa depresyjnie.

 

 

 

 

Ale są również tacy co siadają w kawiarni i zainspirowani otoczeniem piszą Harrego Pottera. Jedno jest pewne – Edynburg obfituje w magiczne miejsca.

 

 

 

 

 

 

Tłumy turystów wędrują Canongate, Castlehill, Cockburn, Victoria Street i wieloma innymi.

 

 

 

 

 

 

Niektóre mają wąskie przejścia, kameralne podwórka, knajpki i sklepy z whisky, kiltami i mnóstwem innych gadżetów. Interesująco jest bez pośpiechu pozaglądać w zaułki.

Royal Mile liczy jedną milę i łączy pałac Holyrood z zamkiem. Składa się z kilku ulic obfitujących w klimatyczne zakamarki. Spacer Królewską Milą zajmuje kilka godzin, warto pozaglądać do sklepików, posłuchać dudziarzy grających na ulicy, wstąpić do katedry św. Idziego. Na zmęczonych czekają puby z dobrym jedzeniem.

Edinburgh Castle (zamek)

Zajmuje całe wzgórze i jest dobrym punktem orientacyjnym. Otoczony murem obronnym teren mieści wiele budynków (pałac królewski, muzea, wystawy, kaplica św. Małgorzaty, sklep, więzienie, skarbiec). Warto kupić bilet online, ponieważ często są kolejki do wejścia. A posiadacze karty Explorer Pass wchodzą do zamku bez kupowania biletu.

Holyrood Park

Wspaniały odpoczynek od zatłoczonych ulic Starego Miasta. Można wejść na Arthur’s Seat (251 m n.p.m.), z którego roztacza się wspaniały widok na Edynburg i zatokę. Podejście może być trochę męczące ale warto.

 

 

Arthur’s Seat jest wygasłym wulkanem (ostatnia erupcja 350 milionów lat temu), przydadzą się kryte buty z dobrą podeszwą. W czasie naszego pobytu podejście Radical Road było zamknięte ale oznakowanie prowadzące do innego szlaku było bardzo dobrze czytelne. Po deszczu może być ślisko.

Park Holyrood to rozległy obszar, po którym można spacerować wśród malowniczych wzgórz i niewielkich jezior.

Pałac Holyroodhouse

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Położony obok szkockiego parlamentu, Royal Mile i parku Holyrood. Obecnie jest użytkowany przez Królową Elżbietę II podczas jej pobytów w Edynburgu. Poza tymi okresami (najczęściej jest to lipiec) udostępniony do zwiedzania. Na dziedzińcu znajduje się fontanna z XIX wieku.

Calton Hill

Idąc na to wzgórze warto zwiedzić zabytkowy cmentarz Old Calton z XVIII wieku z pięknymi rzeźbami i nagrobkami, znajdujący się przy Waterloo Place. Wejście na Calton Hill jest łatwe i krótkie. Znajdziemy tam obserwatorium z XVIII wieku, monument Dugalda Stewarta (profesor filozofii) oraz pomnik na cześć Szkotów, którzy polegli w wojnach napoleońskich. Ten ostatni wyglądem przywodzi na myśl ateński Akropol. Nie został ukończony z powodu braku funduszy.

Scott Monument

Wysoki na ponad 60 metrów, gotycki, największy na świecie monument poświęcony pamięci pisarza sir Waltera Scotta. Na monumencie znajduje się również kilkadziesiąt innych pomników oraz głowy poetów i pisarzy szkockich. Prowadzone były dyskusje czy oczyścić piaskowiec, z którego jest zbudowany, ale z obawy uszkodzenia elementów monumentu pomysł zarzucono.

Princes Street Gardens

Park, z którego jest fantastyczny widok na wzgórze zamkowe. Atrakcją często fotografowaną w parku jest fontanna. Można z bliska zobaczyć wiewiórki, w kolorze szarym, które są elementem napływowym w Szkocji. Niestety przyniosły ze sobą wirusa, który spowodował wyginięcie wiewiórek rudych.

Dean Village

Obecnie część Edynburga, a kiedyś oddzielna wieś położona nad rzeką Leith. Pozwala odpocząć od tłumów turystów. Spacer wzdłuż rzeki cichą okolicą, pozbawioną sklepów, wzdłuż dużej ilości zieleni jest przyjemny i jednocześnie pozwala obejrzeć kamienny most (Dean Bridge) oraz stare domy. Most znajduje się ponad 30 metrów nad rzeką i ponieważ przyciągał samobójców ma podwyższone barierki.

Jednym z częściej fotografowanych domów w Dean Village jest Well Court. Pochodzi z XIX wieku, w 2007 roku został odrestaurowany, ma dwie przybudówki nad rzeką i rzeczywiście wygląda pięknie.

Royal Botanic Garden

Moje zamiłowanie do oglądania wszystkich napotkanych na swojej drodze ogrodów botanicznych trwa. Edynburg ma pięknie zaprojektowany i utrzymany park. Przy wejściu West Gate można kupić za 1 funta mapę, dodatkowo są rozmieszczone w całym parku informacje jak dojść do poszczególnych ogrodów. Przenoszą one zwiedzających do różnych zakątków świata. Piękny jest ogród skalny, chiński, ogród poświęcony pamięci Królowej Matki (cudne róże). Wstęp jest bezpłatny, godziny otwarcia zmieniają się w zależności od pory roku. Świetne miejsce na spacer.

National Museum of Scotland

Interaktywne Muzeum Narodowe Szkocji na kilka godzin zwiedzania (pod warunkiem, że nie będzie się czytało wszystkich opisów, bo wtedy jeden dzień za mało). Zaczęliśmy od wjechania windą na dach skąd podobno jest piękny widok na Edynburg. Nas, w porównaniu z widokiem z Arthur’s Seat, rozczarował. Ale potem było już zdecydowanie lepiej. Ogromna ekspozycja, dzięki której można śledzić historię Szkocji i poznać życie Szkotów aż po dzień dzisiejszy. Inne działy to: Odkrycia, Świat natury, Kultury świata, Sztuka, wzornictwo i moda, Nauka i technika.

Przy wejściu warto się zaopatrzyć w bezpłatną mapę, która zdecydowanie ułatwia zwiedzanie (dostępna również w języku polskim). Na terenie muzeum są punkty gastronomiczne.

Greyfriars Bobby

Pomnik psa o imieniu Bobby, który zasłynął wiernością wobec swojego pana. Czuwał przy jego grobie przez 14 lat i po śmierci został niedaleko pochowany. Turyści wypolerowali mu nos od ciągłego pocierania. Obok pomnika znajduje się piękny, zabytkowy cmentarz.

Plaża w Portobello

Szkocja, podobnie jak Anglia, pogodą nie rozpieszcza ale Edynburg oferuje wszystkim chętnym ładną, piaszczystą plażę. Można po niej spacerować z psami (właściciele sprzątają po swoich pupilach). Nie wolno natomiast karmić mew bo podobno stają się wówczas agresywne. Wzdłuż plaży ciągnie się deptak z lokalami gastronomicznymi.

Circus Line

Malownicza uliczka, którą napotkaliśmy na swojej drodze eksplorując Nowe Miasto.

Szkocja – lokalne potrawy

Edynburg to miasto, gdzie bez większego problemu można dobrze zjeść. Puby i tawerny zapraszają. Zaopatrzeni w ściągawkę spróbowaliśmy:

1. Haggis – masa z wątroby, płuc, serca (wyglądają na siekane a nie mielone), cebuli, mąki owsianej i ziół. Jedliśmy go w wariancie duszony z puree z ziemniaków i puree z rzepy, w wariancie kulek z pikantnym sosem oraz w wariancie faszerowana pierś kurczaka owinięta bekonem i polana sosem z whisky (Balmoral chicken). Wszystkie warianty były pyszne co sprawiło, że staliśmy się fanami haggisa.
2. Cullen skink – zupa rybna. Jedliśmy ją przy plaży w Portobello. Gęsta zupa z rybą, ziemniakami, cebulą i śmietaną. Do tego pieczywo.
3. Pie – danie powszechne zarówno w Anglii jak i w Szkocji. Ciasto w kształcie miseczki wypełnione mięsnym farszem. W Edynburgu jedliśmy z wołowiną.
4. Sticky toffee pudding – jeden z najbardziej słodkich deserów jakie jadłam w życiu. Ciasto czekoladowe, kulka lodów waniliowych i wszystko solidnie polane sosem toffee. Smakowite dla wielbicieli słodyczy, ale do popicia zamówiliśmy gorzką czarną kawę :).
5. Shortbread – kruche ciastka (wszechobecne w sklepach z pamiątkami). Dobrze nam wchodziły i z kawą, i z herbatą.